The Maze Runner

Thomas: “We get out now or we die trying.”
Minho: “You don’t get it. We’re already dead.”

The Maze Runner

“The Maze Runner” is net zoals zijn voorgangers “Twilight”,”Divergent”,”The Giver” en “The Hunger Games” een verfilming van een jeugdboek. Dezelfde ingrediënten als de laatste twee zijn aanwezig : een postapocalyptische wereld waar jongeren een hoofdrol in spelen. Een wereld waar de maatschappij op een nieuwe democratische manier (of niet-democratische) is ingedeeld. In “The Giver” werden menselijke gevoelens onderdrukt om een vredig bestaan te kunnen verzekeren en worden de mensen opgedeeld in zogenaamde “facties”. In “The Hunger Games” zijn er districten met als overkoepelend orgaan het Capitool die elk jaar de Hongerspelen organiseert. Ook in “Snowpiercer” zien we zo’n voorbeeld van een dystopische wereld met een bepaalde maatschappelijke indeling in de voortrazende trein. Het tweede ingrediënt dat niet mag ontbreken is het in opstand komen tegen de gevestigde waardes en ingeburgerde wetten. Vanzelfsprekend is dit weeral een jeugdig iemand met een charismatische persoonlijkheid die over bepaalde talenten beschikt en zich opwerkt tot de verlosser.

Het een puberale vertoning noemen dat wil genieten van het enorme succes van “The Hunger Games” vind ik persoonlijk schromelijk overdreven. Wat is er in godsnaam puberaal aan het feit dat een groep jongeren al jarenlang gevangen zitten in een uitzichtloze situatie en na verloop van tijd een commune opgericht hebben met eigen wetten en rituelen. Is het niet een beetje zoals “Oliver Twist” in Charles Dickens zijn verhaal, die probeert te overleven in een armoedig weeshuis ? En de groep jongeren die uiteindelijk het raadsel proberen op te lossen lijken toch wel enorm op het vriendenclubje uit “The Goonies”. Wie hield er nu niet van die film ? Het sympathieke dikkertje Chuck deed me direct aan Chunk denken ! Toegegeven, het is niet bijster origineel allemaal en men probeert eenvoudigweg te profiteren van het succes dat dit type van films heeft bij de jeugdige bioscoopbezoekers. Maar gevoelsmatig was “The Maze Runner” voor mij van een heel ander niveau.

The Maze Runner

Het is een hoogst vermakelijke film die je van de eerste minuut weet te boeien. Wat ik het meeste apprecieer is het feit dat er niet teveel tijd verkwist werd aan uitgebreide uitwijdingen en men als het ware in het verhaal gekatapulteerd wordt. De in razende vaart omhoog denderende lift brengt Thomas (Dylan O’Brien) naar “The Glade” waar hij ontvangen wordt door een groepje jongeren die er al een aantal jaren verblijven en buiten hun voornaam zich niets meer herinneren. Het is een bosrijke open plek en iedereen kreeg bepaalde taken toegedeeld. Het is omringd is door een immens labyrint dat op bepaalde tijdstippen van indeling veranderd en waaruit blijkbaar geen ontsnappen mogelijk is. Sommigen hebben het statuut van “Runner” die bij het ochtendgloren het doolhof in rennen om op die manier het in kaart te brengen en om een eventueel ontsnappingsmogelijkheid te ontdekken.

Het uiteindelijke verhaal is dus niet indrukwekkend en vrij simpel : plaats wat jongeren in het centrum van een doolhof waaruit ze niet kunnen ontsnappen en voeg er naderhand een rebelerende vrijbuiter bij die lak heeft aan de opgelegde wetten en er alles wil aan doen om te ontsnappen. Dat is het zowat in een notendop. Maar het is het prachtig in beeld gebrachte doolhof dat alle lof verdient. Een mechanisch doolhof dat op bepaalde tijdstippen zichzelf aanpast en waarin ’s nachts angstaanjagende monsters ronddwalen (Grievers genoemd, een soort spinachtige robots). De constante dreiging van het doolhof, het onbekende en de griezelige nachtelijke geluiden zorgen voor een suspenserijke sfeer. Het hoge tempo van de film zorgt ervoor dat je je geen moment verveelt. En de gebruikte speciale effecten zien er doorgaans wel indrukwekkend uit. Buiten Will Poulter (de sullige Kenny uit “We’re the Millers”) en Thomas Brodie-Sangster (“The Last Legion”), wordt de rest van de cast aangevuld met redelijk onbekende jonge acteurs (en één actrice). Meestal zijn er wel altijd enkele waaraan ik me erger, maar ditmaal vond ik ze allemaal behoorlijk acteren. Wat me het meeste verraste, was het feit dat de introductie van Teresa (Kaya Scodelario) niet aanleiding gaf voor alweer een tiener liefdesaffaire zoals in de andere gelijkaardige films.

The Maze Runner

Naar mijn gevoel een spannende en geslaagde tienerfilm met een aantal tekortkomingen. Ten eerste denk ik niet dat diegene die het boek hebben gelezen het zo denderend zullen vinden. Waarschijnlijk zal het niet voldoen aan de verwachtingen en zullen er dingen op een andere manier zijn verfilmd. En als je dan ook nog het einde van de film kent, is er volgens mij helemaal geen lol aan te beleven. Gelukkig had ik “alweer” het boek niet gelezen. Ten tweede vond ik het behoorlijk idioot dat de groep jongeren wel in staat zijn om een uitkijktoren te bouwen om een zicht te krijgen over het doolhof, maar niemand was zo snugger genoeg om het langs de muur te bouwen. En ten derde was het einde redelijk abrupt. Dat dit een overgang is naar de logische opvolgers van deze film is vanzelfsprekend. Hopelijk van hetzelfde niveau als deze dan, en niet zoals “The Hunger Games” waarbij het tweede deel er uitzag als een duplicaat van het eerste deel. En ten vierde, vind ik het een beetje zielig voor de eerstelingen die al drie jaar een uitgang aan het zoeken zijn, en de nieuwkomer lost het raadsel op in een paar dagen. Ondanks dat ik niet zo’n voorstander ben van sequels of prequels en films die de neiging hebben om de kenmerken van een oersaaie tv-serie te erven verafschuw, kijk ik nu toch enorm uit naar het tweede deel. Dat is ook eens iets anders !

Thomas: "We get out now or we die trying." Minho: "You don't get it. We're already dead." “The Maze Runner” is net zoals zijn voorgangers “Twilight”,”Divergent”,"The Giver" en “The Hunger Games” een verfilming van een jeugdboek. Dezelfde ingrediënten als de laatste twee zijn aanwezig : een postapocalyptische wereld waar jongeren een hoofdrol in spelen. Een wereld waar de maatschappij op een nieuwe democratische manier (of niet-democratische) is ingedeeld. In “The Giver” werden menselijke gevoelens onderdrukt om een vredig bestaan te kunnen verzekeren en worden de mensen opgedeeld in zogenaamde “facties”. In “The Hunger Games” zijn er districten met als overkoepelend…

Review Overview

Verhaallijn - 6.5
Script - 7
Originaliteit - 6
Acteerwerk - 7
Spanning - 7.5
Speciale effecten - 8
Sfeer - 7.5
Actie - 7

7.1

Beoordeling: Thomas ontwaakt op een dag in een lift, zonder enige kennis hoe hij daar terecht is gekomen. Hij kan zich niet meer herinneren wie hij was. Eenmaal buiten komt hij erachter dat hij in een afgesloten wereld terecht is gekomen met 60 andere jongens van zijn leeftijd, die proberen te ontsnappen uit een steeds veranderend labyrint.

User Rating: Be the first one !

1 reactie op deze film

  1. Leuk om te lezen Peter. Ik heb er ook met plezier naar gekeken 😉

Laat hieronder een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

*

Voordat je weggaat...

Laat je e-mail achter en ontvang iedere week de coolste film updates! Al meer dan 10.000 film liefhebbers hebben zich aangemeld.