The Railway Man (2013)

“You are a soldier, Lomax. You never surrendered.”

Er zijn al onnoemlijk veel films gemaakt over de 2de Wereldoorlog waarbij de wreedheden van het Nazi regime en de Holocaust belicht werden. Alle belangrijke veldslagen en wetenswaardigheden uit deze donkere periode zijn al eens gebruikt. Films over de omstandigheden van krijgsgevangenen in Japan en de dagdagelijkse folteringen en mensonwaardige behandelingen die zij ondergingen in de door Japan bezette gebieden, zijn maar dun gezaaid. Er waren meer dan 140.000 gevangenen in deze periode in Japan. Hiervan stierven er één op de drie door de honger, het werk , geselingen en ziektes. De ergste condities waren voor diegenen die werkten aan de spoorweg die aangelegd werd tussen Birma en Thailand. De zogenaamde Dodenspoorlijn (Death Railway) die 415 kilometer lang was en doorheen onherbergzaam land aangelegd werd. Japanse ingenieurs berekende dat het 5 jaar zou duren om deze aan te leggen, maar met behulp van militaire krijgsgevangenen en burgers werd deze klus geklaard in 16 maanden. Dagelijks stierven er gemiddeld 200 arbeiders. 15.000 Krijgsgevangenen, waaronder 7000 Britten, lieten het leven. Ook stierven er ongeveer een 100.000 Thaise en Indonesische burgers.

“The railway man” is een emotioneel en prachtig in beeld gebracht verhaal over Eric Lomax, een Schotse officier die in Singapore gevangen genomen werd en aan het werk werd gezet als ingenieur bij de aanleg van deze spoorlijn. Gezien de omstandigheden kwam hij er dus nog goed vanaf, totdat de Japanners ontdekten dat het groepje ingenieurs een radio hadden geconstrueerd zodanig dat ze de ontwikkelingen aan het front konden volgen. De Japanners dachten echter dat ze het gebruikten om berichten te verzenden. Eric neemt de moedige beslissing om alle verantwoordelijkheid op zich te nemen waarna een lange periode aanbreekt van opeenvolgende martelingen en vernederingen. Tot aan de bevrijding.

Het is een verfilming van het indrukwekkend verhaal dat door Eric Lomax zelf werd neergeschreven in een autobiografie. Een verhaal van een getekend en een aan PTSS (Posttraumatische Stress Stoornis) lijdende man die geobsedeerd is door de spoorwegen en probeert in het reine te komen met het verleden. Het is tijdens een treinreis dat hij Patricia Wallace, een recent gescheiden en belezen vrouw, ontmoet. Tijdens hun huwelijk ontdekt Patricia algauw dat hij nog steeds gebukt gaat onder zijn traumatisch verleden en dat Eric nog steeds achtervolgd wordt door zijn Japanse beulen.

Een aangrijpend verhaal dat op een subtiele manier en met respect verfilmd werd. Er werd geen gebruik gemaakt van actierijke of vreselijke huiveringwekkende beelden over martelingen. Het is eerder het bijna ontbreken hiervan dat er voor zorgt dat een beklemmend gevoel zich meester van je maakt en dat je een beeld geeft van de verschrikkelijke omstandigheden waarin deze krijgsgevangenen zich bevonden. De nachtmerries die Eric soms had en de comateuze gemoedstoestand waarin hij zich soms bevond, zijn indrukwekkend vertolkt. Het verhaalt springt heen en weer tussen het verleden en het heden en leveren soms echte postkaart-beelden op : het verliefde koppel op het strand met een wegwaaiende paraplu en beelden op het einde met de afgewerkte spoorlijn in Birma.

Deze prachtige beelden staan in schril contrast met de smerige en mensonterende beelden van de Japanse kampen die we voorgeschoteld krijgen. De uitzichtloze situatie, de uitgemergelde lichamen , de doodvermoeide arbeiders die bezwijken tijdens de loodzware dwangarbeid, de onmenselijke omstandigheden en continue martelingen en straffen die ze ondergingen. Een ontluisterend beeld van de Japanners : wreed, gevoelloos, meedogenloos, ongemeen hard en sadistisch. Een zwarte pagina in hun geschiedenis waar ze toch lichtjes vanaf zijn gekomen. Alsof ze die pagina hebben uitgescheurd,verbrand en liefst van al zo snel mogelijk achter zich hebben gelaten en vergeten.

Zowel Jeremy “War Horse” Irvine als Colin “Love Actually” Firth spelen op een overtuigende manier de rol van Eric Lomax. Irvine ondergaat de fysieke terreur en marteling als jonge officier door de Kempeitai (een soort Japanse Gestapo). Het zijn sporadisch vreselijke beelden om aan te zien en om aan te horen. De regelmaat waarmee hij in elkaar geslagen wordt met een hardhouten steel. Het moment dat er een bot breekt na het toedienen van hardhandige slagen is iets dat door merg en been gaat. Het gejammer en geschreeuw. De angstige blik als hij weer afgevoerd wordt naar een geïsoleerde kamer om een speciale behandeling te krijgen. Firth ondergaat nog altijd de psychische marteling van zijn traumatische ervaring. Hij keert regelmatig in zichzelf terug,spreekt geen woord meer en heeft zelfs ronduit agressieve reacties. Hij woont regelmatig een samenkomst bij met lotgenoten om daar stilzwijgend een uurrooster voor treinen te bestuderen. Voor eens vond ik dat Nicole Kidman een degelijk rol speelde. Ze is niet direct mijn favoriete actrice, en misschien kwam ze hier wel overdreven koel en gereserveerd over, maar het paste wonderwel bij haar en af en toe zag je die figuurlijke gletsjer ook wel eens ontdooien. En tevens vond ik de jonge Takeshi Nagase (Tanroh Ishida) meesterlijk. Zijn gezichtsuitdrukking varieerde van sadistische kalmte naar gemeend medelijden. Een sterk staaltje van acteertalent.

Uiteindelijk zal er weer iemand klagen over het voorspelbaar (als je het boek gelezen hebt is dit natuurlijk nogal wiedes) en het flauw einde. Maar uiteindelijk vond ik dit een passend en waardig einde. Een einde dat door zijn eenvoud grootser werd dan elk ander denkbaar einde. En ondanks dat de film op een gezapig tempo vooruitgaat, waren de 116 minuten zo voorbij. Het is geen “Bridge on the River KWai” maar in mijn ogen toch een gedenkwaardige film die redelijk wat indruk op me maakte.

"You are a soldier, Lomax. You never surrendered." Er zijn al onnoemlijk veel films gemaakt over de 2de Wereldoorlog waarbij de wreedheden van het Nazi regime en de Holocaust belicht werden. Alle belangrijke veldslagen en wetenswaardigheden uit deze donkere periode zijn al eens gebruikt. Films over de omstandigheden van krijgsgevangenen in Japan en de dagdagelijkse folteringen en mensonwaardige behandelingen die zij ondergingen in de door Japan bezette gebieden, zijn maar dun gezaaid. Er waren meer dan 140.000 gevangenen in deze periode in Japan. Hiervan stierven er één op de drie door de honger, het werk , geselingen en ziektes. De…

Review Overview

Verhaallijn - 8.5
Originaliteit - 9
Acteerwerk - 9.5
Muziek - 8.5
Dramatiek - 10

9.1

Beoordeling: Dit is het waargebeurde verhaal van een Schotse luitenant die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Japanners in Singapore gevangen genomen werd. Hij werd naar een kamp in Thailand gestuurd waar hij werd onderworpen aan verschrikkelijke folteringen, en gedwongen werd om mee te bouwen aan de beruchte spoorlijn van Birma naar Thailand. Jaren later lijdt hij nog steeds aan posttraumatische stressstoornis, tot zijn tweede vrouw, Patricia Wallace, hem helpt zijn verleden achter zich te laten.

User Rating: Be the first one !

Over: Peter Pluymers

Al jarenlang ben ik een fervent filmkijker en het aantal films dat ik al gezien heb, is niet meer te tellen. Schitterende films waar ik enorm van genoten heb. Films die irritatie bij mij opwekten of die ik ronduit slecht vond. Mijn voorkeur gaat uit naar horror,SF en fantasy, maar zolang het geen Tiroler of zoetsappige chick-flick is, kan het me ook bekoren.

Laat hieronder een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

*

Voordat je weggaat...

Laat je e-mail achter en ontvang iedere week de coolste film updates! Al meer dan 10.000 film liefhebbers hebben zich aangemeld.